![]()
گلایه
دوباره عشق به این جا کشاند پای مرا
که دوست بشکند این قلب بی ریای مرا
چه سال ها که شدم خرد در برابر او
و پرت کرد به سویم شکسته های مرا
هنوز می شود آن رد زخم هایم را یافت
اگر نگاه کنی رنگ شانه های مرا
درخت باروری بود و سایه سار غریب
جواب کرد ولی دست آشنای مرا
همیشه بود امیدم که باز می گردد
به دوش می فکند نیمی از وفای مرا
نخواست بشنود آیا گلایه ام را دوست
به گوش او نرساندید یا صدای مرا
حمیدرضا حامدی